Sabiriin groeide op in een Somalisch gezin in Raalte, in een hechte gemeenschap waar het geloof een vanzelfsprekend onderdeel van het dagelijks leven was. Al vanaf haar zevende leerde ze bidden en ging ze samen met andere Somalische kinderen naar Koranles. Ze deed daarin oprecht haar best, maar diep vanbinnen bracht het haar geen rust: ze voelde zich vaak schuldig en had het gevoel dat ze nooit genoeg deed.
Een groeiende leegte
Op de middelbare school was Sabiriin de enige moslima in haar klas. Ze voelde zich een buitenstaander en begon zich steeds meer vragen te stellen over haar geloof. De leegte die ze al langer met zich meedroeg, werd groter en sloeg om in somberheid. Ze zocht afleiding in uitgaan en verdiepte zich in horoscopen, op zoek naar houvast dat maar niet leek te komen.
Een onverwachte ontmoeting
In die donkere periode nam een vriendin haar mee naar een groot christelijk festival. Tijdens een van de liederen overviel Sabiriin een diepe rust en een warmte die ze niet kon verklaren. Ze wist op dat moment zeker: dit is God, die Zichzelf aan haar liet zien. Wat haar het meest verraste, was dat deze God zich al naar haar toeboog terwijl ze het gevoel had nog niets verdiend te hebben.
Kies je voor je familie, of voor Jezus?
Kiezen met angst en beven
Het was geen makkelijke weg. Toen Sabiriin aan haar moeder vertelde dat ze in Jezus geloofde, brak dat iets in hun relatie open. Telkens als ze naar een christelijke bijeenkomst ging, kreeg ze dezelfde vraag: koos ze voor haar familie, of voor Jezus? Met angst en beven koos Sabiriin voor Jezus — en ervoer op dat moment een kracht die haar overeind hield, ook al was ze bang haar familie voorgoed kwijt te raken.
Herstel dat niemand had verwacht
Wat volgde was herstel op een manier die Sabiriin zelf nooit had durven dromen. Ondertussen, inmiddels tweeëntwintig, ervaart ze een vrede en genezing die haar hele leven hebben veranderd. Ze vond een plek in de Somalische kerk en mag meemaken hoe de band met haar moeder weer is opgebloeid: haar moeder heeft haar keuze geaccepteerd en noemt Sabiriin’s man, Aron, inmiddels liefdevol haar eigen zoon.
Waar vroeger angst en schuld de toon zetten, is er nu ruimte voor vergeving — en een liefde die muren heeft afgebroken.